Anong Putahe ang Gusto mo?

Umabot ka ba sa puntong paggising mo sa umaga, parang gusto mo na lang matulog ulit? Gusto mong magtx, wala kang signal. Gusto mo mag-OL wala ka naman palang PC. Gusto mo mag-bomber man pero wala kang PSP. Sh*t! ang hirap diba? 

Tila taon ang binibilang ko tuwing sembreak dahil sa sobrang inip sa bahay, pero mas pipiliin ko na ito kesa magtest sa Calculus sa loob ng isang oras :) Dahil sa napakasensible na scenario na nangyayari sa buhay ko tuwing sembreak, nagmumuni-muni na lang ako. Wala akong ideya kung natural ba sa isang tao ang mag-isip ng kung anu-anung bagay kapag walang magawa sa buhay. At dahil madalas akong mag-isp ng kung anu-anong bagay, masasabi ko talagang wala akong magawa sa buhay. Pero hindi nangangahulugan ito na wala nang saysay ang buhay ko.:)

Sa pagtutuon ko ng maraming oras sa pagmumuni, napag-aaralan ko ng maayos ang iba’t ibang sistemang nangyayari sa paligid. Ang mga senyales kung nag-aayang magparami ang aso sa kapwa niya aso, kung china phone lang ang binibenta sa kanto at ang iba’t ibang ugali ng mga tao.

Araw-araw may nakikita tayong tao. (minsan talaga, hindi lang halata na tao sila, basta tao mga yan. tiwala lang.) May kaaya-aya sa tanawin, at meron din namang tama na ang daanan ng paningin, may worth it pagtuunan ng oras at meron din namang parang display lang, may masipag, may mabaho, may masarap plastikin at meron din namang masarap mahalin ngunit alinman sa mga ito ang nakikita mo, bahagi pa rin sila ng interesanteng mundong ito.

Sa loob ng labimpitong taon kong pamamalagi sa mundong ito, tila talento nang maituturing ang mabilis na pagkilatis ko sa ugali ng tao. Madaling malaman kung sino ang mga hinayupak na grade conscious, social climber, mga feelers, talakera, adik sa dota, mga baklang tago, babaeng inlab sa tibo, mga OC, mga future corrupt congressmen, mga piping marunong magsalita, mga kunwaring engot, mga emo at siyempre ung mga taong simple lang ang buhay pero masaya’t makulay :). Simula pagkabata ay hobby ko na ang kumilala sa lahat ng klase ng tao upang makapamili kung sino ang suitable na maging bahagi ng buhay ko.Hindi naman ito nangangahulugan na dinidiscriminate ko ang ibang tao, ang akin lang naman, parang mga handa sa fiesta yan, maaari mong matikman lahat pero kukunin at kakainin mo lang naman kung anu ang kaya mong ubusin. Kapag matakaw ka at nilamon mo lahat, sakit lang ng tiyan ang aabutin mo tama? Panandalian kang natuwa sa bawat lasa ng mga putaheng nakahanda ngunit kapalit nito ay walang kaparis na pag-utot at pag-eebak sa toilet ng ilang oras.

Parang buhay lang yan ng tao, maaari mong pakisamahan ang lahat sa pormal at disenteng pamamaraan ngunit kelangan mo pa ding pumili kung kanino ka sasandal sa oras ng kagipitan. Hindi mo kailangang bulatlatin ang buong pagkatao mo sa lahat ng tao, dahil gustuhin mo man o hindi, mayroong hindi tatanggap at manghuhusga sayo. Pwede kang maliitin at tapak tapakan. Mayroong makikitid ang utak at hindi ka maiintindihan, kapag nag-enjoy pa hindi ka titigilang pagtripan. Pero ganyan talaga ang realidad ng buhay, kung iiyakan mo, walang magbabago, madedehydrate ka lang. Kung papatulan mo, dalawa lang ang iyong hantungan, talo ka dahil mas matalak sila o panalo ka at ikaw na ang bagong kontrabida sa personalize mong primetime soap opera.

Mahalagang matutong makiramdam ang bawat tao upang maging mas matiwasay ang pamamalagi nila sa planet Earth. Kung baklang tago ka, talasan mo ang iyong pang-amoy at maghanap na ng mga tulad mong natatakot mabugbog ng mga tambay sa kanto kaya nag-aastang macho. Kung matalino ka, maghanap ka ng mga ka-level mo, hindi lang sa pag-iisip kung di sa ugali, madaming matalinong wirdo ngunit mayron din namang loko, at minsan pag matalino lahat ang mga kasama mo lalo na ung mga seryoso, naku ! wala pa man, naka-correct na grammar mo, madalas hindi magkasundi dhil ayaw magpatalo. Kung mapanlait ka naman, magpakamatay ka na, kasi wala sa lupa ang mga kauri mo, hinihintay ka lang sa impyerno, medyo tanga ka lang kaya naligaw ka dito. Kung emo ka, edi emo ka. hahahaha. Kung masayahin ka, edi i-share mo sa iba, at least lahat sumasaya. Kung mapagmahal ka, sh*t ! mapagmahal din ko, compatible tayo. Kung alam mong emotionally weak ka, wag kang tatambay sa mga feeling friendly na atmosphere, mga parasite mga yan, naghahanap lang ng biktimang mahuhuthutan. Kung bobo ka, well, sali na sa Society of Beauty and Brainless. At marami pang iba.

Honestly speaking, alam mo naman sa sarili mo kung sinong tao ang dapat sinasamahan at swak sa ugali mo. Maraming magaling magpanggap ngunit ang mahalaga naman ay hindi ka maging isa sa kanila, maging mapagmasid kna lang gaya ni Matanglawing Kuya Kim. Sa huli ang mahalaga lang naman ay ung tunay at matuwid ang pamumuhay mo sa mundo kasama ang mga taong pinili mo. At least mayabang ka pagharap mo kay San Pedro. At bago ko tapusin ang walang kwentang litanyang ito, nais kong iwan sa inyo ang isang walang kwenta ngunit nakatutuwang quote na natanggap ko kamakailan via GM:

“Ang pagpili ng kaibigan ay dpat alinsunod sa Republic Act 9003 (Ecological Solid Management Act of 2000) …

Ihiwalay ang PLASTIC at ibukod ang BULOK sa di nabubulok” :)

P.S. wala po sanang magagalit o matatamaan pagkat ito’y simpleng kuro-kuro lamang. wag kayong mag-aaya ng jombagan :)

Noise of Fart

Matapos ang isang taon … magsusulat na naman ako ng walang kwenta.

Ang sakit ng katawan ko pag gising kaninang umaga. Nautot ako sabay sabing “hoooo! lumabas din.” tapos natulog ulit ako. Pero siyempre hindi yan ang intro ng tekstong ito. Kumbaga palabok lang. Share lang.

Bigla lang nasagi sa aking malikot at makitid na kaisipan kung nasabi ba sa bibliya na ang kaingayan ay kasalanang mortal ng tao. Kung nasabi man ito, aba’y malamang sa impyerno na ang bagsak ko.

Ingay. Ingay daw ang isa sa senyales upang masabi na magulo ang lugar na kinalalagyan mo. Ito ang sumisira sa tulog ng mga batugang tulo laway, sa kunwaring matinong pagtuturo ng mga gurong 24/7 ang regla, sa konsentrasyon ng mga nagpe-facebook sa library at sa pagrerelax ng mga senador na hindi nakikinig sa kapwa nila senador sa session hall.

Nagtatype ako ng mabilis sa library ngaun, maingay ang keyboard at nakikibasa sa gingawa ko ang katabi ko. tsk! wala ka talagang privacy pag nasa Pilipinas kahit nasa Philippine Constitution Article 3 naman at Sec. __ na dapat na ginagalang ang pribadong buhay ng bawat tao. (hindi ko alam ang sec. # ng batas na yan kaya wag nang demanding) so tumawa na pala tong katabi ko. malamang nabasa niya ung may “UTOT”, so what?

May mga koreano sa likod ko. Ang ingay nila pero dahil pilipinas ito, hindi sila babawalan. Hindi nila maintindihan ang nasa computer dahil english, mga bobo talaga itong mga ‘to. Pero siyempre joke lang yun dahil nararamdaman ko ang pakiramdam ng hindi matatas sa pagsasalita ng lenggwaheng Ingles. Barok pa din ang english ko.

Ingay. Iba’t iba ang sanhi nito. Pusang lumalandi sa bubong, Busina ng C.Point-Holy Hi-way na matakaw sa pasahero o nanay na pumuputak. Iba-iba tama? May mga pagkakataong napapaupo ako sa isang tabi at nasasabi na lamang na ‘ang ingay ng mundo ko’. Una dahil madaldal ako. Pero di lahat ng dinadadal ko ay pawang ingay lamang. Kadalasan minumulat ko lang ang ibang tao sa katotohanan pero sa pabiro at maingay na paraan. Hindi ako nanlalait. Hinihanapan ko lang ng saya ang imperpeksyon ng bawat isa. Halimbawa, kung iiyak at dadamayan kita dahil pangit ka, gaganda ka ba? Pero kung aasarin na lamang kitang ‘Maganda’ kahit pangit ka, aminin mo, kahit joke yun, tuwang tuwa ka.

May pagkakaton ding kahit itikom ko ang aking bibig ay maingay pa din sa paligid. Naaasar ako kapag ganun. Gusto kong manahimik pero SASA mga nasa paligid ko. Bigla na naman akong mapapaisip nun sabay sabing “wag kang feeling Dianne, ganyan ka din kadalasan.” saka ako ngingiti. Logically speaking, naiirita ako sa sarili ko. Ang pinagkaiba lang, 50/50 ang sense ng mga sinasabi ko, sa ibang tao kasi wala ng sense pinahahaba pa. Yung iba pa nga, nakakabastos na, hindi pa nagsasawa.

Siguro sakit na ng karamihan ang ganitong ugali. Maingay— distorbo, sarap sapatusin sa lalamunan at kurutin sa may BO na kili-kili. Maaaring ang kaingayan minsan nagbubunga ng kasayahan pero hindi sa lahat ng pagkakataon. May mga pagkakataong wala na tayong pakialam sa bunga nito sa ibang tao. May iba pa na palaging nagrereklamo dahil hindi daw sila maintindihan at pinakikinggan ng mundo kaya sila ganito, pero ang totoo …

Nakikinig lang ang mundo, baka sadyang maingay ka lang kaya’t hindi mo rin naririnig ang pakikiayon nito sa iyo. Subukan mong manahimik. Baka sakaling magkaintindihan kayo pareho. :)

Sipunan Ranger

Ito ay kadugtong ng nauna kong blog tungkol sa mga walang kwentang pangyayari sa aking paglalakbay tuwing papasok sa paaralan araw-araw…
  Pagbaba ko ng jeep, ayan na! parang panibagong sagupaan na naman ang aking masasalubong sa daan… pasugod na ang batalyon ng mga batang sipunan! Takbooooooooooooo!!!!!!!!!!!!!!!! at ilang sandali pa…siyempre naabutan nila ko…
  “Ate pengeng pera…” sabay abot ko sa pisong natitira sa aking bulsa…”Piso lang??? nag-aaral ka dun (sabay turo sa pamantasan kong mukhang pasyalan sa Makati) tapos piso lang pera mo???”. Talagang napaka walang hiya ng batang iyon, aba inisnab ang piso? Samantalang yung mga driver na nasakyan ko Piso lang ang kulang sa pamasahe ay parang nakapatay ka na ng milyong tao kung magalit sayo?
  Minsan nasagi sa aking natutulog na isip kung tama ba ang ginagawa ko? Eh kung araw-arawin ba naman ang panghihingi ng piso sayo e hindi ka mapapa isip? Minsan pati pagkaing isusubo mo na lang hihingiin pa…kahihiyan naman kung ipagdadamot mu pa… nasan ba ang mga magulang na nagpakasarap habang binubuo sila? Bakit kailangang pasanin sila ng mga taong mababait (sinungaling!) na taong tulad ko na hindi naman sila kaanu-ano?
   May isang matandang mukhang lasenggo noon na nagsabi sa amin ng barkada ko na huwag bibigyan ang mga abusadong bata na ito kasi daw namimihasa lang… sa kabilang banda maaring tama siya diba??? Kung bang bibigyan ko sila ng pera, pagkain ba talaga ang bibilhin nila o rugby na nagbibigay sa kanila ng panandaliang ligaya? Sila ba ang makikinabang sa kokonting barya o mga sindikatong nagnakaw sa kamusmusan ng mga kaawa-awang anak maralita?
   Ngunit tila ito talaga ang realidad para sa isang bansang lugmok sa hirap. Dumadami gaya ng mga bakla ang mga batang kalsada na ang itinuring na tahanan… Malulungkot ka ba kung mayaman ka? Siyempre naman…HINDI! Huwag kang epal, siguradong wala kang pakialam. Lalu na kung anak mahirap ka…problemado ka na sa sarili mo, aalalahanin mu pa sila?
   Sa totoo lang di ko alam kung pano tatapusin ang artiklong ito kaya bahala na kayo… isa lang ang naiwang palaisipan sa akin, bakit ba takam na takam sila sa sarili nilang sipon? Alin ba ang mas malasa, yellow o greenish? Kung curious ka tanungin mo sila, pero kung desidido ka makitikm ka na lang…
Batang Sipunan Ranger: Ang sarap kaya, TRY MO!

(ewww…)

Bayad Po

Sa inaraw-araw na pagpasok ko sa paaralan araw-araw (redundant ba??? style yan! walang makikialam).Maramimg mga kwento ang nabubuo sa aking malikot na isipan, yung iba may kwenta, pero kadalasan wala… at ito ung isa sa mga walang kwenta…
5:30 ng umaga nag-uumpisa ang aking paglalakbay sa umaga…ayos! palagi ko inaabangan kung alin sa mga suki kong Jeep ang masasakyan ko… ung kaskasero ba? Yung bingi? yung matakaw sa pasahero o yung mga driver na wala lang…
Kapag swerte ka, mabait at magalang ang driver ng jeep na masasakyan mo, yung tipong kapag buena manong pasahero ka, ipagkukuskos ka pa niya ng upuan… yun nga lang, tila probability sa lotto ang chances mo kung gusto mo maka-meet ng driver na ganito…kadalasan kasi, ang mga driver ngaun, kung di kaskasero e sadyang tila puno ng luga sa tenga (pati ata ulo apektado!)…
Si Manong A, takot atang abutan ng 2012 na sinasabing end of the world, sa sobrang bilis magpatakbo, parang katapusan na ng mundo! Sabay preno! ayun yupi yung katabi ko…hehehe. Si Manong B nman, ang lakas ng pandinig pag “bayad po!” ang sigaw mo…daig pa ang K9 na tinawag ng amo… pero pag sinabi mong “sukli ko po manong, estudyante lang po…” (1247x) aba kung di ka pa bababa, manigas ka! Dedma lang si LOlo…Pambihira! Eh si Manong C nman, hindi ko alam kung humahabol na senador sa susunod na eleksyon, kada kanto may stop-over sabay kaway sa mga naglalakad na tao…(ilang beses na ko na-late dahil dito!) at si Manong D! Na hindi lang tenga ang dipirensya kung di pati mata! “Maluwag pa, maluwag pa, konting siksik lang oh! Dalawa pa!”… nakamput! Gingawang sampuan ang pang waluhan na upuan!
Gayunpaman, kahit ganito sila manong driver e, enjoy pa din ako! hahaha. Siyempre nanjan na ang mga reklamador na pasahero! Ayos! World War 3! hahaha. Kaya kahit di na ko magreklamo…parang nakaganti na din ako, e kung senior citizen ba naman ang kalaban ni Manong, hihirit pa ba ko? Mura pa lang, ulam na! hahaha. Kya manong…sa susunod, wag mo kalimutan ang discount ni Lola, uugod ugod na, hahanapan mo pa ng ID! Pambihira ka…