Ito ay kadugtong ng nauna kong blog tungkol sa mga walang kwentang pangyayari sa aking paglalakbay tuwing papasok sa paaralan araw-araw…
Pagbaba ko ng jeep, ayan na! parang panibagong sagupaan na naman ang aking masasalubong sa daan… pasugod na ang batalyon ng mga batang sipunan! Takbooooooooooooo!!!!!!!!!!!!!!!! at ilang sandali pa…siyempre naabutan nila ko…
“Ate pengeng pera…” sabay abot ko sa pisong natitira sa aking bulsa…”Piso lang??? nag-aaral ka dun (sabay turo sa pamantasan kong mukhang pasyalan sa Makati) tapos piso lang pera mo???”. Talagang napaka walang hiya ng batang iyon, aba inisnab ang piso? Samantalang yung mga driver na nasakyan ko Piso lang ang kulang sa pamasahe ay parang nakapatay ka na ng milyong tao kung magalit sayo?
Minsan nasagi sa aking natutulog na isip kung tama ba ang ginagawa ko? Eh kung araw-arawin ba naman ang panghihingi ng piso sayo e hindi ka mapapa isip? Minsan pati pagkaing isusubo mo na lang hihingiin pa…kahihiyan naman kung ipagdadamot mu pa… nasan ba ang mga magulang na nagpakasarap habang binubuo sila? Bakit kailangang pasanin sila ng mga taong mababait (sinungaling!) na taong tulad ko na hindi naman sila kaanu-ano?
May isang matandang mukhang lasenggo noon na nagsabi sa amin ng barkada ko na huwag bibigyan ang mga abusadong bata na ito kasi daw namimihasa lang… sa kabilang banda maaring tama siya diba??? Kung bang bibigyan ko sila ng pera, pagkain ba talaga ang bibilhin nila o rugby na nagbibigay sa kanila ng panandaliang ligaya? Sila ba ang makikinabang sa kokonting barya o mga sindikatong nagnakaw sa kamusmusan ng mga kaawa-awang anak maralita?
Ngunit tila ito talaga ang realidad para sa isang bansang lugmok sa hirap. Dumadami gaya ng mga bakla ang mga batang kalsada na ang itinuring na tahanan… Malulungkot ka ba kung mayaman ka? Siyempre naman…HINDI! Huwag kang epal, siguradong wala kang pakialam. Lalu na kung anak mahirap ka…problemado ka na sa sarili mo, aalalahanin mu pa sila?
Sa totoo lang di ko alam kung pano tatapusin ang artiklong ito kaya bahala na kayo… isa lang ang naiwang palaisipan sa akin, bakit ba takam na takam sila sa sarili nilang sipon? Alin ba ang mas malasa, yellow o greenish? Kung curious ka tanungin mo sila, pero kung desidido ka makitikm ka na lang…
Batang Sipunan Ranger: Ang sarap kaya, TRY MO!
(ewww…)
Pagbaba ko ng jeep, ayan na! parang panibagong sagupaan na naman ang aking masasalubong sa daan… pasugod na ang batalyon ng mga batang sipunan! Takbooooooooooooo!!!!!!!!!!!!!!!! at ilang sandali pa…siyempre naabutan nila ko…
“Ate pengeng pera…” sabay abot ko sa pisong natitira sa aking bulsa…”Piso lang??? nag-aaral ka dun (sabay turo sa pamantasan kong mukhang pasyalan sa Makati) tapos piso lang pera mo???”. Talagang napaka walang hiya ng batang iyon, aba inisnab ang piso? Samantalang yung mga driver na nasakyan ko Piso lang ang kulang sa pamasahe ay parang nakapatay ka na ng milyong tao kung magalit sayo?
Minsan nasagi sa aking natutulog na isip kung tama ba ang ginagawa ko? Eh kung araw-arawin ba naman ang panghihingi ng piso sayo e hindi ka mapapa isip? Minsan pati pagkaing isusubo mo na lang hihingiin pa…kahihiyan naman kung ipagdadamot mu pa… nasan ba ang mga magulang na nagpakasarap habang binubuo sila? Bakit kailangang pasanin sila ng mga taong mababait (sinungaling!) na taong tulad ko na hindi naman sila kaanu-ano?
May isang matandang mukhang lasenggo noon na nagsabi sa amin ng barkada ko na huwag bibigyan ang mga abusadong bata na ito kasi daw namimihasa lang… sa kabilang banda maaring tama siya diba??? Kung bang bibigyan ko sila ng pera, pagkain ba talaga ang bibilhin nila o rugby na nagbibigay sa kanila ng panandaliang ligaya? Sila ba ang makikinabang sa kokonting barya o mga sindikatong nagnakaw sa kamusmusan ng mga kaawa-awang anak maralita?
Ngunit tila ito talaga ang realidad para sa isang bansang lugmok sa hirap. Dumadami gaya ng mga bakla ang mga batang kalsada na ang itinuring na tahanan… Malulungkot ka ba kung mayaman ka? Siyempre naman…HINDI! Huwag kang epal, siguradong wala kang pakialam. Lalu na kung anak mahirap ka…problemado ka na sa sarili mo, aalalahanin mu pa sila?
Sa totoo lang di ko alam kung pano tatapusin ang artiklong ito kaya bahala na kayo… isa lang ang naiwang palaisipan sa akin, bakit ba takam na takam sila sa sarili nilang sipon? Alin ba ang mas malasa, yellow o greenish? Kung curious ka tanungin mo sila, pero kung desidido ka makitikm ka na lang…
Batang Sipunan Ranger: Ang sarap kaya, TRY MO!
(ewww…)